Μετά, είδαμε το κείμενο και μετά ...το διαβάσαμε.... Αυτό να κάνετε και σεις.
·ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ............
ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΗΣ ΦΛΟΓΑΣ
Πολλοί φίλοι και συγγενείς θεωρούν ότι μπορούν να καταλάβουν τι συμβαίνει στην ψυχή του γονιού και μάλιστα πολλές φορές, τον κρίνουν ότι δεν έκανε σωστά το ένα ή το άλλο.
Κανείς δεν μπορεί να νοιώσει την απόγνωση του γονιού που βλέπει γύρω του μόνο συντρίμμια, όνειρα που θρυμματίστηκαν, προγράμματα που ακυρώθηκαν σχέδια που έμειναν μισοτελειωμένα. Εκεί που βρίσκεται αυτός ετούτη τη στιγμή είναι μόνος του.
Όλοι μα όλοι, φίλοι και συγγενείς, το βράδυ θα πάμε στο σπίτι μας, θα τρέξουμε να προλάβουμε τα καθημερινά μας. Θα φροντίσουμε το δικό μας Κώστα, τη δική μας Μαρία, αυτά που ο Θεός και η φύση εμπιστεύτηκαν στα χέρια μας, θα ξεχαστούμε.
Αυτός ο γονιός δε θα πάει πουθενά, δε θα ξεχαστεί. Η διάγνωση ήρθε στη ζωή του σαν σίφουνας από το πουθενά και σκέπασε όλες τις ώρες, όλες τις μέρες, όλες τις νύχτες.
Εμείς σαν γονείς που ζήσαμε τα ίδια, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε παραπάνω γι’ αυτόν, είναι να δεχτούμε τα όποια λάθη και τις αδυναμίες του. Έτσι έρχονται κοντά μας κι έτσι κτίζουμε σχέσεις ζωής μεταξύ μας. Ξέρουμε ποια ερώτηση ενοχλεί και δεν την κάνουμε. Δεν χρειάζεται να εξηγήσει ο ένας στον άλλο, γιατί συνέβη, πως το καταλάβαμε, τι μας είπε ο γιατρός, αν μπορεί το παιδί να γίνει καλά, αν άλλα παιδιά έγιναν καλά. Δε χρειάζεται να εξηγήσουμε μεταξύ μας τι κάνουμε και γιατί το κάνουμε. Κι όλα τα παράπλευρα προβλήματα, υπόλοιπη οικογένεια, οικονομικά, επαγγελματικά και τόσα άλλα, είναι όλα λίγο πολύ κοινά και γνωστά, ήταν τα ίδια με τα δικά μας. Είναι η προ και μετά εποχή, όπως λέμε Π.Χ. και Μ.Χ. εποχή.
Δε θέλουμε να μπει κανείς στη θέση του γονιού γιατί αυτό δεν είναι δυνατόν. Δεν είναι το δικό του παιδί, όπως και μας δεν ήταν δικό μας το παιδί του γείτονα ή του συναδέλφου μας, που νόσησε μια βδομάδα ή ένα χρόνο πριν το δικό μας.
Όμως, όπως αναγνωρίζουμε το δικαίωμα σ’ αυτόν που έχει ένα πόδι να καθίσει πρώτος στο λεωφορείο, έτσι και στο γονιό που βρίσκεται στη μέση του αγώνα, πρέπει να αναγνωρίσουμε το δικαίωμα να κάνει λάθη. Τώρα, αυτή την ώρα δεν έχει χρόνο να σεβαστεί άλλον κανένα, δεν έχει χρόνο να ασχοληθεί με άλλον κανένα. Είναι η δική του Μαρία, ο δικός του Γιάννης, το δικό του σπίτι και είναι οι δικές του ώρες που δεν χωράνε τίποτε άλλο. Χρειάζεται χρόνο. Χρόνο να καταλάβει τι συνέβη, να οργανώσει τις δυνάμεις και τις άμυνες του. Χρόνο να πετάξει τις κακίες που του αφήνει ο θυμός και το γιατί.
Δε μπορούμε να απαιτήσουμε δυνάμεις που δεν έχει, ικανότητες που δεν έχει αναπτύξει ποτέ, υπομονή που δεν τον χαρακτήρισε ποτέ.
Εμείς, οι γονείς της Φλόγας, μπορούμε να καταλάβουμε ! Ακόμα κι αυτόν που δε συνεργάζεται, που δε θέλει επαφές, που δεν ευχαριστιέται με τίποτα, που όλο ζητά, που δεν ξέρει να λέει ευχαριστώ, που είναι αγενής, που βαριέται και δεν μπορεί να συγκεντρωθεί στη δουλειά του, που εγκαταλείπει τη δουλειά του, που δεν εκτιμά το καλό που του κάνεις. Μέσα στη δύνη του αγώνα του κάνει λάθη γιατί είναι άνθρωπος, όπως και εμείς, γιατί έχει αδυναμίες και ελαττώματα όπως και εμείς, γιατί βρίσκεται σε αδιέξοδο, γιατί κάπου πρέπει να αποδώσει την έκρηξη που συνέβη στη ζωή του.
Στη Φλόγα όλοι οι γονείς έχουν δίκιο και όλοι αξίζουν το σεβασμό και την βοήθειά μας.
Φλόγα -Σύλλογος γονιών παιδιών με νεοπλασματική ασθένεια floga.οrg.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου