Μέρα με τη μέρα μαραίνονταν... όσα γλυκά λόγια κ αν είπαμε, όση φροντίδα κι αν δείξαμε στάθηκε αδύνατο να το κρατήσουμε στη ζωή.
Όμως... από ένστικτο θες, από την ανάγκη μας να νικήσουμε τα στοιχεία της φύσης συνεχίσαμε κάθε μέρα να υποκλινόμαστε στην περασμένη του ομορφιά, να φροντίζουμε το χώμα που το φιλοξενούσε κ να προσμένουμε...
Δυο χρόνια πέρασαν παρατηρώντας τον αργό θάνατο... Ώσπου μια μέρα ο ουρανός δεν χρειάστηκε να φωτιστεί από τον ήλιο του.
Ο δικός μου ήλιος ανέτειλε!
Και με αντάμειψε με το πιο γλυκό χαμόγελο.
Το χαμόγελο της ελπίδας. Άρχισε να πρασινίζει η αισιοδοξία κ να στραφταλίζει περήφανη στα βάθη της ψυχής.
Αφού τα κατάφερα με σένα θα τα καταφέρω και με την πατρίδα μου, σιγοψιθύρισα!
Εμπειρία και δίδαγμα ζωής,
από τη συνάδελφο και συνεργάτη μας
που υπογράφει με το ψευδώνυμο
Chelyn
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου